برنامه نویسی کودکان و نوجوانان

بنابراین با نگاه کردن به آن، کم و بیش آموزش برنامه نویسی کودکان مجبور به بازی بیسبال شدم و آن را دوست داشتم. هنوز هم یک اشتیاق بزرگ است و کم و بیش مجبور شدم بسکتبال بازی کنم و از آن بسیار لذت بردم.

من هم کم و بیش مجبور شدم فوتبال بازی کنم و. من از آن متنفر بودم. خوب، من واقعاً برای چند سال از آن لذت بردم اما بعد واقعاً علاقه‌ام را از دست دادم.

نکته این که، من "مجبور" شدم که سه ورزش انجام دهم و در نهایت سال ها آموزش برنامه نویسی کودکان و سال ها دو مورد از آنها را انجام دادم، در حالی که آن ورزش ها هنوز یک علاقه اولیه و بخش بزرگی از زندگی من هستند. با این حال، فوتبال لذت‌بخش نبود، اما به این دلیل نبود که مجبور بودم بازی کنم... به این دلیل بود که آن را دوست نداشتم، و بنابراین مجبور شدن به بازی از آن نقطه به بعد، اوضاع را بسیار بدتر کرد.

بنابراین، ممکن است کدنویسی برای همه جالب نباشد، و این همان چیزی است که ما در مورد نکته قبلی از آن عبور کردیم. اما تحت فشار قرار دادن یک بچه برای امتحان کردن کدنویسی ممکن است ریشه این نباشد که در نهایت از آن لذت نمی‌برند.

بچه ها در حال حاضر زمان زیادی را صرف فناوری می کنند.

خوب. باز هم، این واقعاً به دانش آموزی که در مورد آن صحبت می کنیم بستگی دارد ... و "بیش از حد" ذهنی است. ایرانیان سایبر ناگفته نماند که همه فناوری ها برابر نیستند.

من تمام سناریوهای مختلف را نمی گذرانم، اما کودکی که به جای انجام تکالیف در حال انجام بازی های ویدیویی است، ممکن است از نظر آموزش برنامه نویسی کودکان والدین خود زمان زیادی را با فناوری سپری کند. کودکی که تلفن خود را سر میز شام نمی گذارد، ممکن است از نظر والدین خود زمان زیادی را با فناوری سپری کند. و غیره.

اما بچه‌ای که تمام روز به مدرسه می‌رود، به خانه می‌آید آموزش برنامه نویسی کودکان و تکالیفش را انجام می‌دهد، با خانواده ملاقات می‌کند، و سپس کمی قبل از خواب بازی‌های ویدیویی انجام می‌دهد - آیا زمان فناوری خیلی زیاد است؟ این واقعاً به والدین آن کودک بستگی دارد که تصمیم بگیرند.

ناگفته نماند که در بازی‌های ویدیویی «خوب» زیادی وجود دارد - و به طور کلی مزایای فناوری برای بچه‌ها - و این فقط تکه‌ای از فناوری‌های مختلفی است که یک کودک آموزش برنامه نویسی کودکان یا نوجوان می‌تواند در طول روزهای خود با آنها تعامل داشته باشد... برخی از آنها دارای ارتباط آموزشی واضح تر، و موارد دیگر که صرفاً برای سرگرمی هستند.

در هر صورت، متغیرهای زیادی در چنین عبارتی پیچیده شده است که واقعاً نمی‌توان از آن به عنوان دلیلی آموزش برنامه نویسی کودکان برای کدنویسی نکردن بچه‌ها استفاده کرد.

د نویسی آن چیزی نیست که همه چیز کرک شده است.

برخی می گویند که کدنویسی نباید آموزش برنامه نویسی کودکان آنقدر تحت فشار قرار گیرد زیرا هیچ قولی وجود ندارد که کسی که کدنویسی را یاد می گیرد در یافتن شغلی با درآمد خوب موفق باشد و در نهایت آن کار را به خوبی انجام دهد.

من قطعاً می توانم ریشه این بحث را درک کنم، زیرا تقریباً هر چیزی که در آموزش برنامه نویسی کودکان مورد برنامه نویسی برای بچه ها می بینید یا می شنوید مطمئناً کدنویسی را در بهترین حالت ممکن قرار می دهد.

بنابراین، من مخالف این نیستم که ممکن است برای برخی، کدنویسی تمام چیزی نباشد که باید انجام شود. اما برای دیگران، کدنویسی می تواند همه اینها و بیشتر باشد. این مورد تقریباً در مورد هر مهارت دیگر و شغل مرتبط آینده وجود دارد. موفقیت هرگز تضمین نشده است، و گاهی اوقات ممکن است اصلاً به میزان تلاش یک فرد برای یادگیری و انجام آن کار وابسته نباشد.

اما با این وجود، این بدان معنا نیست که ما نباید بچه ها را به کدنویسی تشویق کنیم. می توان گفت که توسعه مهارت در یک زمینه بهتر از نداشتن مهارت است، آموزش برنامه نویسی کودکان درست است؟ و از نظر هزینه فرصت، باید فکر کنید که داشتن مهارت های کدنویسی از نظر مقایسه بسیار سودمند است.

بنابراین، آیا همیشه نتیجه خواهد داد؟ نه. اما واقعاً یک زمینه مهارت و شغل حرفه ای وجود ندارد ایرانیان سایبر که در آن وجود داشته باشد.

بچه ها کارهای بهتری نسبت به یادگیری نحوه کدنویسی دارند.

این جایی است که قرار دادن منابع برای ایجاد یک پاسخ دقیق ارزش تلاش را ندارد. در واقع، این یک بیانیه کاملاً ذهنی است که هیچ کاربرد انبوهی ندارد، زیرا هر بچه در محیط های مختلف با شرایط مختلف رشد می کند. ناگفته نماند که "بهتر" نیز بر اساس دیدگاه شخصی خود فرد در مورد زندگی است.

برخی از بچه‌ها ممکن است کارهای «بهتر» انجام دهند، و برخی آموزش برنامه نویسی کودکان ممکن است یادگیری کدنویسی را ارزشمندترین کاری بدانند که بچه‌هایشان می‌توانند انجام دهند.

مجبور کردن بچه ها به یادگیری کدنویسی ممکن است لذت را از آن دور کند

بنابراین، من فقط می توانم از تجربیات شخصی خودم برای توضیح چند چیز با این نکته استفاده کنم.

وقتی بزرگ شدم، کارهای زیادی انجام دادم، و احساس خوشبختی کردم که پدر و مادری دارم که ارزش درگیر شدن من در چیزی مانند ورزش های آموزش برنامه نویسی کودکان گروهی را می دانستند.

همه چیز برای من در سن بسیار پایین شروع شد، و بنابراین واقعاً، صحبت در مورد اینکه آیا می‌خواهم بازی کنم یا نه، چیزی شبیه به «رایان، می‌خواهی بیسبال بازی کنی؟» که پاسخ من به نوعی به سادگی «بله» یا «مطمئنا» بود. تکان سر، هر چه باشد. یعنی من 5 ساله بودم میدونی؟ من آموزش برنامه نویسی کودکان حتی مطمئن نیستم که یک گفتگو وجود داشته باشد. من تازه شروع کردم به بازی کردن